Historiek‎ > ‎

Bouwplannen

wat voorafging in 'Het verhaal van Rozebroeken - Sint-Baafskouter': HET WERK VAN DEN AKKER (1932)

Het oorspronkelijke inrichtingsplan voor het gebied dateert uit 1953. Daarin werd nog duidelijk geopteerd voor een verdere verkaveling richting Destelbergen met de aanleg van de Duivestaartstraat en de Aspergestraat.

In 1961 kreeg de familie d’Anvers de toelating tot de aanleg van een straat op hun eigendommen gelegen tussen de Baeyensstraat en de vroegere vuilnisbelt. Door de aanleg van die straat, de Fabiolastraat (nu Wijmakker) werd het mogelijk om bouwgronden te realiseren. Het Ministerie van Onderwijs kocht de gronden begin jaren zestig grotendeels aan voor de bouw van een schoolcomplex, het huidige Atheneum Groenkouter. Door die ingreep moesten tientallen volkstuintjes wijken. Daarmee was de omzetting van volkstuingrond naar bouwgrond geslaagd. Ook aan de straateinden (Colbrandtstraat, Verdegemstraat en Kriekerijstraat) werden door de familie d’Anvers telkens een vijftal percelen bouwgrond verkocht. De nieuwe eigenaars stonden zelf in voor de aanleg van een bijkomend stukje openbare weg. 

http://sintbaafskouter.be/googlesite/2015/05_bouwplannen.jpg

Het laatste gemeentebestuur voor de fusie met Gent (1976) voorzag de uitbouw van een ruim sportcomplex (inclusief atletiekpiste en voetbalvelden) op de gronden waar nu het park is gesitueerd.

In dezelfde periode besluit de gemeenteraad van Sint-Amandsberg om in de buurt van de volkstuinen een overdekt zwembad te bouwen. De principebeslissing voor het behoud van een groene zone in de omgeving en de bouw van het zwembad werd genomen  in 1963, maar het zou nog tot 1972 duren vooraleer de bouwwerken aan het zwembad Rozebroeken een aanvang namen. Kort daarop werd de gemeentelijke vuilnisbelt gesloten en maakte het laatste gemeentebestuur vóór de fusie met Gent nieuwe plannen voor de inrichting van het gebied, getuige de concrete aanzet voor de bouw van een gemeentelijke sporthal. Voor de verdere inrichting van de Rozebroeken werd gedacht aan sportaccommodatie voor tennis, voetbal en atletiek. Het Bijzonder Plan van Aanleg (BPA) werd in die zin aangepast. In 1975 voorzag het plan in een verdere uitbreiding van het sportcomplex, een bestendiging van de behuizing en een gedeeltelijke verdere verkaveling.

Ondanks het feit dat het terrein tot kort daarvoor als stort functioneerde, bood de Rozebroeken perspectieven. Het gebied werd zonder meer als proper beschouwd en moest in de ogen van de beleidsmakers uitgroeien tot een groene zone bestemd voor actieve recreatie. In eerste instantie beoogde men allerlei sportactiviteiten, met daarnaast ruimte voor de volkstuinders. Deze laatste optie was evenwel niet vastgelegd in het BPA en bleek minder zeker dan de volkstuinders zichzelf voorhielden. Het feit dat de familie d’Anvers in 1980 aan het Werk van den Akker liet weten geen pachtgeld meer te vragen, was een eerste teken aan de wand. Het zou in de daaropvolgende jaren stilaan duidelijk worden dat de eigenaars de hoop op een lucratieve verkoop van de gronden als bouwpercelen blijkbaar nog niet hadden opgegeven.

Bouwpromotoren speelden daar gretig op in en in 1985 lagen plannen op tafel voor de realisatie van een residentiële wijk. Vanaf dan raakten de relaties tussen de volkstuinders en de eigenaars ernstig vertroebeld. Die laatsten gaven te kennen een andere bestemming te willen geven aan de gronden en startten meteen een procedure met het oog op de ontruiming van het gebied. Het Werk van den Akker ijverde voor het behoud van de tuintjes en vond gehoor bij het Gentse stadsbestuur. De stad beloofde het ganse gebied (10ha) aan te kopen en gaf effectief de aanzet tot het opstellen van een nieuw BPA dat in 1988 door de gemeenteraad werd goedgekeurd. Het nieuwe plan voorzag in het behoud van de volkstuintjes ten koste van de ontwikkelingsoptie van het sportcentrum, zoals voorzien in het vorige BPA uit 1975. De behuizing werd bestendigd door de afwerking van de straateinden met bouwpercelen voor alleenstaande huizen die een flink stuk in de groenzone gesitueerd waren. Daarmee kwam men deels tegemoet aan de wensen van de familie d’Anvers. 

het vervolg van 'Het verhaal van Rozebroeken - Sint-Baafskouter': EXIT VOLKSTUINTJES (1989)

Verdwaalpaadjes